Je had je een rustige maaltijd voorgesteld.
De baby ligt rustig. Het eten staat klaar. En drie minuten later duwt hij zijn bord weg, moppert, gooit een stuk op de grond, eist dat hij vastgehouden wordt of begint luid te huilen.
Ook aan uw kant begint de spanning op te lopen.
"Maar je hebt nog niets gegeten..."
"Ik heb dit allemaal voor niets voorbereid."
"Waarom zijn alle maaltijden de laatste tijd zo ingewikkeld geworden?"
Etenstijd met een baby draait niet alleen om eten en hoeveelheden. Emoties horen er ook bij.
Die van de baby, natuurlijk. Maar die van ons ook.
En als ze veel ruimte in beslag nemen, kan een maaltijd die maar een paar minuten zou duren, al snel een gespannen moment voor het hele gezin worden.
Dus waarom gebeurt dit? En vooral, hoe kunnen we onze gemoedsrust terugvinden?
Een maaltijd vergt veel van de baby
Eten lijkt ons eenvoudig omdat we het altijd al gedaan hebben.
Voor baby's is het veel complexer.
Tijdens een maaltijd moet hij beide in de gaten houden:
zijn honger;
nieuwe texturen;
nieuwe smaken;
voedselverwerking;
de coördinatie ervan;
de gewaarwordingen in haar mond;
het lawaai en de omgeving om hem heen;
Soms ontstaat er frustratie wanneer hij niet kan doen wat hij wil.
Voeg daar nog een slechte nachtrust, doorkomende tandjes, een drukke dag of gewoon extreme vermoeidheid aan toe…
En dan kan het bord ineens zelf een probleem worden.
Een ingewikkelde maaltijd betekent niet automatisch dat de baby het niet lekker vindt of dat hij "moeilijk doet".
Soms is hij gewoonweg niet meer voldoende beschikbaar om rustig te kunnen eten.
Dit komt vooral aan het einde van de dag vaak voor. Als de maaltijden 's avonds bijzonder moeilijk verlopen, kan ons artikel "Baby is te moe om 's avonds te eten: wat te doen?" u helpen bepalen of vermoeidheid een rol speelt.
Huilen, boosheid, frustratie: wat probeert de baby ons te vertellen?
Een baby kan nog niet aan tafel komen zitten en ons uitleggen:
"Ik heb een lange dag gehad vandaag, ik ben moe, dit stuk glipt me door de vingers en dat frustreert me enorm." 😅
Hij communiceert op een andere manier.
Afhankelijk van zijn leeftijd en situatie kan hij:
schreeuw ;
klagen;
voedsel afstoten;
gooien ;
De rug krommen;
Hij wilde graag uit zijn stoel opstaan;
wapens eisen;
weiger voedsel;
probeer je lepel op te pakken;
Boos worden als iemand ingrijpt.
Het doel is niet om elk gedrag te ontcijferen alsof er een geheim babywoordenboek bestaat.
Maar men zou zich kunnen afvragen:
Wat zou deze maaltijd vandaag lastig kunnen maken?
Soms wil de baby het gewoon alleen doen
Frustratie kan ook voortkomen uit een behoefte aan autonomie.
Je probeert hem een lepel te geven, maar hij duwt hem weg.
Als je hem het eten teruggeeft, wordt hij boos.
Je wilt hem helpen iets te pakken... en het is duidelijk dat jouw tussenkomst niet de bedoeling was. 😅
Naarmate de baby zich ontwikkelt, wil hij of zij steeds meer meedoen.
Hem een beetje ruimte geven kan soms al genoeg zijn om de sfeer tijdens de maaltijd volledig te veranderen.
In het artikel 'Waarom je baby alleen laten eten tijdens de maaltijden?'
Autonomie betekent uiteraard niet een gebrek aan ondersteuning.
We blijven aanwezig, we bieden veiligheid, we helpen wanneer hij het echt nodig heeft... maar zonder het per se meteen voor hem te doen.
En soms… heeft hij gewoon geen honger meer
Dit is waarschijnlijk een van de meest voorkomende oorzaken van spanning.
We kijken naar het bord en denken:
"Hij at vrijwel niets."
De baby daarentegen denkt misschien gewoon:
"Ik ben klaar."
Zijn eetlust kan enorm verschillen van maaltijd tot maaltijd.
De ene dag eet hij met veel enthousiasme. De volgende dag heeft hij maar drie happen nodig.
Als een baby rustiger wordt, zijn hoofd afwendt, eten wegduwt of helemaal geen interesse meer heeft in zijn maaltijd, kan dat een teken zijn dat hij vol zit.
Op dat moment aandringen kan een normaal einde van een maaltijd al snel in een conflict veranderen.
Als u zich zorgen maakt over kleine hoeveelheden, lees dan ook ons artikel ' Baby weigert te eten: normaal of zorgwekkend?'
Ook onze eigen emoties spelen een rol
Dit is waarschijnlijk het onderdeel waar het minst over gesproken wordt. Wij bereiden de maaltijden. Wij denken na over de balans. Wij doen de boodschappen. Wij koken.
En als alles na twee happen op de plank kapotgeslagen of op de grond gegooid wordt, is het menselijk om gefrustreerd te raken.
Voeg daar nog deze typisch ouderlijke zorg aan toe:
Eet hij wel genoeg?
En zonder dat we het ons echt realiseren, beginnen we de maaltijd meer te willen beheersen.
"Nog één hapje."
"Probeer het in ieder geval."
"Je hebt niets gegeten."
We brengen het eten dichter bij elkaar.
Wij stellen iets anders voor.
En dan iets totaal anders.
We proberen ze af te leiden.
En de maaltijden worden geleidelijk aan een doel dat bereikt moet worden, in plaats van een moment waarop de baby naar zijn of haar gevoelens kan luisteren.
Hoe meer je wilt dat hij eet, hoe meer de druk kan toenemen
Het is een vreemde situatie. De baby eet niet veel. We maken ons zorgen. Dus we doen extra ons best om hem aan het eten te krijgen.
De baby merkt dat de maaltijden steeds meer opdringerig of gespannen worden. Hij verzet zich meer. Wij maken ons nog meer zorgen.
En zo begint de cyclus.
Het doel is uiteraard niet om volkomen zen te worden voor elk gerecht dat door de keuken wordt gegooid.
Maar soms is het louter bewust worden van deze dynamiek al voldoende om deze te doorbreken.
Voordat je iemand nog een hapje aanbiedt, zou je kunnen vragen:
"Laat de baby me hiermee zien dat hij nog steeds wil eten... of ben ik het die graag zou willen dat hij meer eet?"
Voeding die reageert op de behoeften van de consument: observeren in plaats van overtuigen
Een interessante benadering is om aandacht te besteden aan de signalen van de baby.
De ouder behoudt uiteraard zijn of haar rol.
Hij kiest wat er wordt aangeboden, zorgt ervoor dat het eten geschikt en veilig is en creëert een geschikte omgeving voor de maaltijd.
Een baby daarentegen kan geleidelijk aan luisteren naar zijn gevoel en zelf bepalen hoeveel hij wil eten.
Deze aanpak betekent niet dat de baby alleen zijn of haar favoriete eten mag kiezen of dat hij of zij de hele gezinsorganisatie bepaalt.
Het betekent vooral dat we niet voor hem bepalen wanneer hij genoeg gegeten heeft.
Wat te doen als de spanning oploopt?
Het is niet nodig om uw hele organisatie te hervormen.
Een paar simpele acties kunnen al helpen.
Controleer de context
Voordat je concludeert dat de baby "niet meer wil eten", kijk eerst eens naar wat er rond de maaltijden gebeurt.
Heeft hij honger? Heeft hij net zijn melk gedronken? Is hij moe? Heeft hij kiespijn? Is hij ziek?
Is er veel lawaai of afleiding om hem heen?
Komt de maaltijd steevast op het moment dat de baby bijna aan het einde van zijn/haar voedingscapaciteit is?
Soms ligt het probleem helemaal niet bij wat er op het bord ligt.
Vereenvoudig het bord
Een overvol bord hoeft soms ook niet per se nodig te zijn.
Je kunt beginnen met een paar voedingsmiddelen of stukjes en later meer toevoegen.
Hierdoor kan de baby zich makkelijker concentreren op wat er voor hem of haar ligt en voorkom je dat vreemde gevoel bij ouders dat ze een heel feestmaal hebben klaargemaakt, om vervolgens te zien dat de baby precies de helft van een pannenkoek opeet. 😅
Vervang niet systematisch alles wat wordt afgekeurd
De baby weigert zijn maaltijd.
Vervolgens werd hem een tweede cursus aangeboden.
En dan zijn favoriete fruit.
En dan nog iets anders.
Na verloop van tijd kan dit de maaltijden nog ingewikkelder maken.
Dit betekent niet dat we ons nooit zouden moeten aanpassen.
Als de baby ziek is, als de opzet niet geschikt is, of als u een echt probleem constateert met wat er wordt aangeboden, zullen we uiteraard aanpassingen maken.
Maar een eenmalige weigering hoeft niet systematisch "gerepareerd" te worden.
Erken de emotie zonder meteen te proberen hen te laten eten
Is de baby gefrustreerd?
Je herkent hem vast wel.
"Je bent gefrustreerd; dit stuk is moeilijk te pakken."
"Ik zie dat je het niet meer wilt."
"Je ziet er moe uit."
Lange toespraken zijn niet nodig.
Door een paar woorden te geven aan wat hij meemaakt, kunnen we hem steunen in plaats van direct een machtsstrijd over eten aan te gaan.
En wat gebeurt er als hij al zijn eten weggooit?
Dit is waarschijnlijk een van de meest effectieve manieren om je bloeddruk in een paar seconden te verhogen. 😅
Het woord 'gooien' kan echter meerdere betekenissen hebben.
De baby is mogelijk aan het experimenteren, mist nog de nodige precisie, zoekt een reactie, heeft zijn maaltijd op of uit zijn behoefte aan autonomie.
Voordat je begint aan een potje pingpong waarbij je elk stukje oppakt om het vervolgens meteen weer op de grond te gooien, probeer dan eerst de context te begrijpen.
Ons artikel "Waarom gooit een baby eten op de grond?" helpt om de verschillende redenen achter dit gedrag te begrijpen.
Een geliefd gerecht kan plotseling de grootste vijand van de overheid worden
Gisteren vroeg de baby nog steeds om courgettes.
Vandaag kijkt hij naar hen alsof je persoonlijk verraad hebt gepleegd.
Nogmaals, er is geen reden tot paniek.
Voorkeuren veranderen.
Een weigering kan tijdelijk zijn en afhangen van vermoeidheid, ontwikkeling, textuur of simpelweg de stemming van de dag.
Blijf regelmatig, maar zonder druk, voorstellen doen.
We behandelen dit onderwerp verder in Waarom vindt een baby een bepaald voedsel lekker... en weigert het vervolgens?
Wat als het werkelijke probleem de mentale belasting rondom maaltijden is?
Soms is het niet alleen de baby die met een lege batterij aan tafel verschijnt.
Wij ook. Zoek een idee. Ga winkelen. Bereid je voor. Pas je aan. Ruim op.
Begin dan morgen opnieuw.
Wanneer elke maaltijd al enorm veel energie vergt, zelfs voordat de baby rustig is, kan de kleinste weigering veel moeilijker te accepteren zijn.
In tijden als deze is vereenvoudigen soms beter dan proberen alles perfect te doen.
Het hergebruiken van een bekend recept, koken in grotere hoeveelheden, het invriezen van sommige gerechten of het vertrouwen op een vooraf gepland menu kan de druk aanzienlijk verlichten.
Als het vooral een gebrek aan inspiratie is dat je uitput, biedt hetabonnement RAPLEY-METHODE Baby- toegang tot de recepten van het platform en elke week een nieuw menu, zodat je niet elke dag helemaal opnieuw hoeft te beginnen.
Probeer eens meerdere maaltijden te bekijken in plaats van slechts één
Een lastig diner kan soms veel ruimte in onze gedachten innemen.
Het kan echter de moeite waard zijn om even afstand te nemen.
Hoe waren de andere maaltijden?
Doet het probleem zich alleen 's avonds voor?
Met al die texturen?
Alleen wanneer bepaalde gerechten worden aangeboden?
Thuis, maar niet op de kinderopvang?
Wanneer is de baby erg moe?
Als de maaltijden regelmatig tot spanningen leiden, kun je zelfs een paar dagen lang een notitie maken:
maaltijd;
de laatste melk of maaltijd;
de duur van het dutje;
wat werd voorgesteld;
het gedrag van de baby;
de momenten waarop de spanning ontstond.
Het is niet de bedoeling om van maaltijden een wetenschappelijke studie te maken, maar om mogelijk een patroon te ontdekken dat we in het dagelijks leven over het hoofd zien.
De maaltijd kan stoppen
Soms is het de eenvoudigste oplossing... en degene die we het vaakst vergeten.
Als de baby duidelijk geen eetlust meer heeft, steeds onrustiger wordt en verschillende signalen vertoont dat hij klaar is met eten, kan de maaltijd gewoon worden beëindigd.
Het is niet nodig om nog twintig minuten aan tafel te blijven zitten in de hoop dat er nog één laatste hap naar binnen gaat.
Dit betekent niet dat de maaltijd mislukt is.
Soms is stoppen voordat iedereen uitgeput is juist wat ons in staat stelt een rustigere relatie met maaltijden te behouden.
Het doel is niet om volkomen rustige maaltijden te hebben
Een baby blijft een baby.
Hij gaat lachen.
Om te klagen.
Dingen laten vallen.
Soms huil ik.
Soms eet ik veel, en soms bijna niets.
Een serene maaltijd is dus niet per se een stille maaltijd met een leeg bord en een smetteloze stoel.
Het is meer een maaltijd waarbij iedereen geleidelijk zijn of haar plekje kan vinden, zonder dat elke hap een uitdaging wordt.
Wanneer het dagelijks bereiden van maaltijden echt moeilijk wordt
Een moeilijke periode kan in elk gezin voorkomen.
Maar als je merkt dat elke maaltijd een bron van stress wordt, dat je niet meer weet hoe je moet reageren, of dat je al van alles hebt geprobeerd zonder te begrijpen waar het probleem zit, dan kan een blik van buitenaf nuttig zijn.
De babycoaching RAPLEY-METHODE , om zo aanpassingen te vinden die passen bij jouw dagelijks leven.
Een coachingsessie RAPLEY-METHODE vervangt uiteraard geen medisch advies.
Als uw baby pijn heeft tijdens het eten, grote moeite heeft met kauwen of slikken, herhaaldelijk overgeeft, gewicht verliest, een groeistoornis vertoont, tekenen van uitdroging vertoont of andere symptomen heeft die u zorgen baren, neem dan contact op met de zorgverlener die uw kind behandelt.
En wat als je nog aan het begin staat van de RAPLEY-METHODE ?
De eerste maaltijden roepen vaak veel vragen op: hoe moet het eten, hoeveel moet het bevatten, is het veilig, zijn de maaltijden evenwichtig samengesteld, zijn er allergenen...?
Als je op zoek bent naar een algemene handleiding om je stap voor stap vooruit te helpen, dan is het boek RAPLEY-METHODE Baby – Baby leert zelfstandig eten met de RAPLEY-METHODE een aanrader. Het behandelt de basisprincipes van het afspenen, praktische tips en recepten die zijn aangepast aan de verschillende fasen.
Het is niet de bedoeling om vanaf dag één alle antwoorden te hebben.
Het gaat erom dat je voldoende referentiepunten hebt om je baby, want hij blijft altijd de beste graadmeter voor wat hij aan tafel nodig heeft.
Samenvattend
Als een maaltijd ingewikkeld wordt, ligt het probleem niet per se bij het eten zelf.
De baby kan moe, gefrustreerd of vol zitten, meer zelfstandigheid willen of gewoon een zware dag hebben.
En ook wij kunnen aan tafel verschijnen met onze vermoeidheid, onze zorgen en alle mentale lasten die daarbij horen.
Voordat we ze dwingen om nog een hap te nemen, kunnen we eerst proberen de situatie in zijn geheel te bekijken.
Wat probeert de baby me te laten zien?
En wat voor effect heeft deze maaltijd op mij?
Het is immers niet de bedoeling dat elk bord leeggegeten wordt.
Dat komt doordat de maaltijden, beetje bij beetje, een moment worden waarop de baby kan ontdekken, leren en luisteren naar zijn of haar zintuigen... zonder dat het hele gezin opziet tegen de volgende maaltijd. 🤍
